Als een engeltje

Uit de bundel 'Verhalen uit de natuur'

De kleine Diva woonde in de Zandweg 10 in Broederburen, naast de familie van Erik. Op de dag dat ze haar tiende verjaardag vierde, een paar weken voor de kerstvakantie, werd ze door haar moeder op een koor gezet. Haar moeder beweerde namelijk dat haar dochter dol op muziek was en liedjes precies na kon zingen ook al had ze die nog nooit gehoord.

“Mijn dochter is uitzonderlijk muzikaal begaafd”, zei ze tegen de dirigent. “Ik wil dat je haar alles leert wat ze nodig heeft om rijk en beroemd te worden.”

De dirigent knikte beleefd en niet erg enthousiast. “We zullen het zien. Horen, bedoel ik.” Hij kende wel meer ouders die hun kind een uitzonderlijk muzikaal talent toedichtten. Bijna nooit terecht. Echte talenten zijn uiterst zeldzaam, in tegenstelling tot te trotse ouders. Van alle mensen die hij tot nu toe op zijn koor had leren kennen, zou er niet een beroemd worden. Niet om de muzikale kwaliteiten in elk geval. Het zou met de kleine Diva dus ook wel meevallen, meende hij.

Het viel niet mee. Zo klein als ze was, wist Diva net zo luid mee te zingen als de volwassen koorleden. Ze hoefde een melodie maar een enkele keer te horen of zelfs op papier te zien, of ze zong ‘m precies na. Op de juiste toonhoogte, in het goede tempo. En wat nog meer was: ze wist deze liedjes een nieuwe glans te geven door haar enthousiasme. Een keer had de dirigent de koorleden de opdracht gegeven om iets nieuws te verzinnen op een bekende melodie. De meeste koorleden bakten er niets van, de betere zangers zongen de melodie zoals het hoorde, maar zodra ze er iets anders van wilden maken, raakten ze de draad, de toonhoogte, het tempo en zichzelf kwijt. Behalve Diva. Tien minuten lang zong ze haar improvisatie. Haar stem weergalmde in de repetitieruimte, alle koorleden, inclusief de dirigent, luisterden gefascineerd. Gebiologeerd, dat is een beter woord. Het was alsof niemand nog adem durfde te halen. Toen ze uitgezongen was, viel er een stilte die strak stond van bewondering. Maar Diva was nog niet klaar. Ze kuchte even, zette daarna opnieuw in en tot verbazing van de dirigent vielen de andere koorleden al hummend een voor een in. De rillingen liepen over zijn rug: dit klonk geweldig, veel mooier dan wat hij na wekenlang oefenen met dit koor voor elkaar kreeg. Mooier dan alles wat hij heel zijn leven ooit eerder gehoord had. Diva inspireerde. Op dat kuchje na, maar daar besteedde op dat moment niemand aandacht aan.

Voor de traditionele kerstuitvoering wilde geen enkel koorlid een solopartij verzorgen, dus nam Diva ze allemaal voor haar rekening, ook al was ze erg zenuwachtig voor dit eerste echte optreden. De zaal stroomde vol, de spotlichten gingen aan en het koor betrad het podium. De dirigent hief zijn baton en wachtte even omdat Diva kuchte. Haar handen trilden, ze verborg ze achter haar rug. Maar vanaf het moment dat ze begon te zingen, verdween de spanning. Toen begon de mooiste uitvoering die het koor ooit gegeven had. Diva betoverde met haar stem de zaal tot in alle uithoeken en zwiepte het koor tot grote hoogte. Het publiek reageerde wildenthousiast, er werd ‘bravo!’ geroepen, het applaus duurde minutenlang. Geheel tegen de regels in beklom Diva’s moeder het podium, pakte Diva bij de hand en trok haar naar voren. Samen bogen ze voor het publiek dat opnieuw begon te klappen – al was het iets minder enthousiast.

Diva bleef nog een half jaar op het koor. Ze bemoeide zich met alles, ook met de keuze van nieuwe liedjes. Tot ergernis van de dirigent, omdat ze veel van de liedjes die hij aanbracht, afkeurde. “Te gewoon”, zei ze. Hij moest toegeven: de liedjes die Diva voorstelde waren leuker, frisser en origineler. Nog voor de zomervakantie belde hij aan bij Diva’s moeder.

“Ik kan uw dochter niets meer leren”, zei hij.

       Diva kreeg vanaf dat moment les van de allerbeste zangdocenten. Ze leerden haar de fijne kneepjes van het vak. Geen van hen kreeg het voor elkaar om haar van haar kuchjes af te helpen, maar niemand maakte daar een probleem van. Ze dachten dat het vanzelf wel over zou gaan. Maar het ging niet over.

Diva’s stem bleek nog het beste geschikt voor de opera. Al snel kreeg ze uitnodigingen uit binnen- en buitenland om te komen zingen in de grootste en belangrijkste operagebouwen. Overal reageerden de mensen enthousiast, al was het publiek iets minder enthousiast zodra Diva’s moeder na een uitvoering het podium opklom om nog een extra applaus voor zichzelf in ontvangst te nemen. In de kranten verschenen lovende artikelen over Diva’s zeldzaam mooie stem. ‘Als een engeltje’, schreef een krant. Een andere krant schreef over haar hinderlijke kuchjes die steeds vaker voorkwamen, op de gekste momenten. Maar het werd haar niet echt kwalijk genomen, men nam het op de koop toe.

Het regende uitnodigingen. Haar moeder hielp haar kiezen: Diva mocht alleen nog de uitnodigingen aannemen die het best betaalden. In rap tempo werden Diva en haar moeder niet alleen beroemd, maar ook rijk.

Diva leidde een druk bestaan van repeteren, zingen, reizen en bloemen krijgen. Ze wist dat haar stem haar kostbaarste bezit was, dus ze koesterde haar keel. Nooit ging ze meer op stap zonder sjaaltje, ze weigerde te repeteren in een zaal waar het koud was en klaagde vaak over tocht, zelfs als niemand vond dat het tochtte. Ze kreeg ook maniertjes. Ze kwam bijvoorbeeld regelmatig te laat op een repetitie zodat iedereen op haar wachten moest. En ze kuchte steeds vaker, een keer zelfs recht in het gezicht van een toptenor, midden in een gevoelig duet. Het enthousiasme van het publiek taande. Men had Diva’s moeder altijd al hinderlijk gevonden, nu kwamen er steeds meer kuchjes bij. Diva’s moeder begreep dat er iets aan gedaan moest worden, aan die kuchjes dan. Ze stuurde haar dochter naar een kuchjestherapeut, dat hielp niet. Ze vroeg raad aan de helderzegger van Broederburen, die antwoordde dat Diva’s aura scheef stond. Een psycholoog uit de stad suggereerde een ongelukkige jeugd, waarna haar moeder woedend opstond, de man een klap in het gezicht gaf en zonder te betalen wegliep. Uiteindelijk vonden ze een arts die Diva nauwkeurig onderzocht.

“Het is niet goed als uw dochter zoveel zingt. Zij moet haar stem meer rust gunnen”, adviseerde hij.

Diva en haar moeder namen het advies ter harte. Omdat haar moeder het zonde vond om uitnodigingen af te slaan, besloot ze dat Diva voortaan alleen de eerste helft van elke aria zou zingen. De tweede helft hoefde ze alleen maar haar lippen te bewegen. Het publiek reageerde woedend, men pikte het niet dat Diva bij de tweede helft van elke aria min of meer voor joker op het podium stond en eiste de helft van hun geld terug.

Diva’s populariteit nam af, haar moeder zag Diva’s inkomen snel teruglopen en dat bracht haar op een nieuw idee.

“De mensen hebben gelijk”, zei ze. “Het is een raar gezicht als je middenin een scène op het podium staat niets te doen. Weet je wat? Je zingt alleen de eerste helft van de opera. Na de pauze ga je gewoon weg.”

Voor de zekerheid organiseerde Diva’s moeder een interview op de televisie in een populair praatprogramma.

“Als ze je ernaar vragen,” zei haar moeder, “zeg je dat je op doktersadvies je stem moet sparen. En als ze er niet naar vragen dan zeg je dat óók.”

Het werkte min of meer. Diva zong alleen nog halve opera’s, soms de eerste maar vaker de tweede helft omdat daarin de afloop zit. Nauwelijks nog kuchjes. Maar het publiek was het er opnieuw niet mee eens. In de helft van duetten stond een zanger in z‘n uppie te zingen, bij de ene moord ontbrak de dader en bij de andere het slachtoffer. En bij dubbelspel ontbrak een enkeling. Men protesteerde heftig. Diva’s populariteit zakte naar een dieptepunt, haar moeder maakte zich ernstig zorgen over de inkomsten.

“Wat moeten we doen?” vroeg Diva aan haar moeder.

“Inkorten”, zei ze. “Er zit niets anders op. Ik zal alle opera’s tot de helft inkorten. Je zingt vanaf vandaag alleen nog de samenvatting.”

Het publiek nam de tijd om eraan te wennen. Een halve opera is per slot van rekening twee keer zo snel voorbij. Aan de andere kant: de meeste opera’s duren toch al te lang. Met enige moeite accepteerde men de situatie, wellicht omdat men blij was deze engelenstem tenminste nog te kunnen horen. Diva zong nog lang en gelukkig haar bijna kuchvrije samenvattingen. En haar moeder werd er stinkend rijk van.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *